Happiness is all around...

Δεύτερη σερί μέρα που γράφω... ξεπερνάω τον εαυτό μου!!! Παρόλο που ήταν κάτι παραπάνω από κουραστική η μέρα μου σήμερα, έζησα ένα μισάωρο ευτυχίας... Έτσι,χωρίς λόγο.
Γιατί, στη τελική, αυτό δεν είναι ευτυχία? Ωραίες στιγμές, ωραίες σκέψεις μαζεμένες και όλο αυτό είναι ευτυχία. Ήρθε, έφυγε..και εσύ μένεις με το χαμόγελο.

Σήμερα λοιπόν όπως είπα, ήταν μια πολύ κουραστική μέρα.. Κοιμήθηκα ελάχιστα χτες, ξύπνησα πρωί και έπρεπε να πάω στη δουλειά. Η δουλειά μου σήμερα ήταν service σε ένα γήπεδο football. Είχε παιχνίδι κανονικά και εμείς σερβίραμε στα Vip boxes και στο bar. Ως παλιά ποδοσφαιρόφιλη για μένα αυτό ήταν μια τρομερή εμπειρία μιας και πάντα είχα την απορία πώς λειτουργεί ένα γήπεδο από μέσα, πώς είναι οι εγκαταστάσεις από τη μέσα μεριά, πού πάνε όλοι αυτοί που δουλεύουν εκεί όταν ανοίγουν μια πόρτα που γράφει "Staff only"... Για πολλά μέρη την είχα και την έχω αυτή την απορία, αλλά το γήπεδο ήταν μεγάλη καψούρα και άρα η περιέργειά μου τεράστια.. Το 'ζησα κι αυτό σήμερα τελικά. 

Φεύγοντας λοιπόν, κουρασμένη απίστευτα, νυσταγμένη και πεινασμένη ως εκεί που δε πάει μετά από 10 ώρες αποχής από το φαϊ.. γυρνούσα σπίτι μου, με τα ακουστικά στ' αυτιά όπως πάντα..και κάπου εκεί..τσουπ! Ευτυχία.. Μα γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί κυκλοφορώ στους δρόμους της Αγγλίας, μιας χώρας που απλά με μαγεύει κάθε μέρα και πιο πολύ και που πλέον ζω σε αυτή, γιατί έχω μια δουλίτσα, όχι τίποτα σοβαρό αλλά που μου δίνει την ευκαιρία να λύνω κάτι τέτοιες κουλές απορίες που έχω... γιατί γυρνώντας στο σπίτι με περίμενε το φιλαράκι μου που συγκατοικούμε να πιούμε μια μπύρα και να γελάσουμε, γιατί απέναντι από το σπίτι μου έχω ένα γαμάτο KFC που θα έλυνε άμεσα το πρόβλημα της πείνας μου με το καλύτερο τρόπο και γιατί ξαφνικά με περικύκλωσε ένα χριστουγεννιάτικο κλίμα.. Πάντα με πιάνει αυτό όταν νιώθω χαρούμενη. Χριστούγεννα ρε φίλε. Μεγαλύτερη ευτυχία δεν έχω πραγματικά... Στην ιδέα και μόνο της όλης ατμόσφαιρας, ψοφάω από χαρά... Αλλά anyway. Αυτό μου συνέβη λοιπόν. Στιγμιαία εκτίμηση των όσων ζω. Ζω το όνειρό μου, που εδώ και χρόνια ήταν να ζήσω στο εξωτερικό μόνη μου, πέρασα καλά στη δουλειά παρά τη ταλαιπωρία και είχα μια καλή παρέα μετά στο σπίτι για να ξεκουραστώ. Αυτό. Και μου αρκεί.

Η ευτυχία λοιπόν είναι στα μικρά πράγματα. Κλισέ του κερατά αλλά ισχύει όπως και να το κάνουμε.
Στη τελική ωραία και τα λεφτά και τα λούσα και τα έξω και όλα όμως εμένα προσωπικά, στιγμές ευτυχίας μου χαρίζουν οι άνθρωποι, ο καλός καιρός, μια βόλτα, ένα χαζολόγημα στο skype με τη κολλητή μου, ένα τραγούδι που είχα να ακούσω καιρό, μια εποικοδομητική κουβέντα με ένα φίλο... Γι'αυτά ζούμε. Γι'αυτά ζω. Καλό μας βράδυ.

Thoughts..

Έχω καιρό να γράψω I know αλλά η εξήγηση είναι απλή.. Πώς να καταθέσεις τις σκέψεις σου και τις ιδέες σου όταν νιώθεις πως έχεις χάσει τον εαυτό σου? Όταν φοβάσαι πως ό,τι κι αν πεις ό,τι κι αν εκφράσεις δε θα είναι δικό σου, δε θα είναι εσύ... Και όταν φοβάσαι πως κάποια μέρα μετά από καιρό θα τα διαβάσεις και πια δε θα βλέπεις τον εαυτό σου μέσα στα γραφόμενα? Η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκοπό να το βαρύνω τόσο το post αυτό αλλά ήταν μέρος της δικαιολογίας μου για την μεγάλη απουσία μου. 

Ξεκινάω λοιπόν. Αυτό που λατρεύω περισσότερο να κάνω τα βράδια είναι να χάνομαι στους δρόμους του διαδικτύου. Και με αυτό δεν εννοώ ένα ξερό facebook και ένα ρηχό twitter. Εννοώ blogs, sites, άρθρα, χαζά videos στο youtube και οτιδήποτε μπορεί να μου δώσει τροφή για σκέψη. Πρόσφατα λοιπόν, έπεσε το μάτι μου σε μια φώτο που είχα ποστάρει και παλαιότερα εδώ (αν ανατρέξεις θα τη δεις λίγο παρακάτω) όπου ουσιαστικά ρωτάει ένα παιδάκι την γιαγιά του "πού κάνει περισσότερο κρύο" και εκείνη του απαντάει "στη ψυχή του ανθρώπου παιδί μου".. Αν εικόνες σαν κι αυτή δε σε κάνουν να σκέφτεσαι εκατομμύρια πράγματα το λεπτό τότε ποιες είναι? Ελπίζω όχι κάποιες με γυμνούς κώλους ή αγοράκια με ατελείωτους κοιλιακούς... Αν είναι έτσι, μπορείς να σταματήσεις εδώ την ανάγνωση. Τι είναι αλήθεια αυτό που μας κάνει να γινόμαστε ουδέτεροι, να μη μας αγγίζει ό.τι συμβαίνει γύρω μας? Γεννιόμαστε έτσι? Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να είναι με όλους καλός και να θέλει πάντα να βοηθάει και ένας άλλος παραδίπλα να το παρακολουθεί όλο αυτό με ξιπασιά και μίσος? Τι είναι αυτό που παίζει καθοριστικό ρόλο στο χαρακτήρα μας ώστε να γίνουμε είτε έτσι είτε αλλιώς?? Και ποιος βγαίνει κερδισμένος στο τέλος?

Μ'αρέσει να θεωρώ τον εαυτό μου καλό άνθρωπο...μέχρι αηδίας ίσως. Η αλήθεια είναι όμως ότι έχω ακούσει πολλές κριτικές για το άτομό μου που έτειναν μάλλον προς την άλλη μεριά.. Ίσως το ιδιόρρυθμο χιούμορ μου να έχει παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτό... Δε με αφορά οπότε συνεχίζω..
Ούσα λοιπόν από τη πλευρά των καλών μόνο τα θετικά μπορώ να δω. Ψυχική ικανοποίηση, αγαλλίαση κτλ κτλ είναι αρκετά κλισέ αλλά ισχύουν.. Με τρομάζουν οι κακοί άνθρωποι, οι αδιάφοροι.. Αυτοί που δε τους νοιάζει να δουν μέσα στα μάτια σου,μέσα στη ψυχή σου.. Δεν είναι μόνο οι φίλοι και οι συγγενείς αρμόδιοι για κάτι τέτοιο.. Είμαι μόνο εγώ έτσι δηλαδή? Άμα δεις μια γιαγιά, μια γιαγιά κανονική και όχι τσιγγάνα, γύφτισσα ή οτιδήποτε άλλο, μια γιαγιά που θα μπορούσε να είναι δική σου ή δική μου, αν δεις λοιπόν μια τέτοια γιαγιά να πλησιάζει το τραπέζι σου ενώ πίνεις αραχτός τη καφεδάρα σου και λες τα νέα σου με το κολλητάρι και σου τείνει το χέρι της ζητώντας ελεημοσύνη... τι κάνεις? Οι περισσότεροι από μας ή που θα της έδιναν κάνα 20λεπτο για να τη ξεφορτωθούν ή θα συνέχιζαν την κουβέντα τους μέχρι να φύγει.. Μια τέτοια γιαγιούλα μας πλησίασε λοιπόν τις προάλλες, όταν έπινα καφέ με μια φίλη μου κάπου στη παραλία της Σαλονίκης (πάντα όλα τα ψυχοπλακωτικά σε αυτή τη πόλη μου συμβαίνουν) και ευγενικά μας πρότεινε να αγοράσουμε χαρτομάντιλα και να της δώσουμε απλά λίγα ψιλά. Φυσικά και της έδωσα όπως και η φίλη μου, όμως πραγματικά μου ήταν αδύνατο να τη βγάλω από το μυαλό μου για την επόμενη ώρα.. Γιατί να φτάσει ένας άνθρωπος μιας τέτοιας ηλικίας να γυρνάει μέσα στον ήλιο με τα πόδια να ζητιανεύει? Τι στο διάολο έχει πάει λάθος σε αυτή τη κοινωνία? Γιατί δεν είναι σπίτι της με τα εγγόνια της ρε γαμώτο? Ποιος ξέρει τι προβλήματα υγείας μπορεί να έχει και πόσα μπορεί να αποκτήσει ακόμα με αυτό που κάνει.. Και στη τελική... δώστε κάτι ρε παιδιά να πάει σπίτι της μια ώρα αρχύτερα.. πραγματικά δηλαδή πώς σας πάει καρδιά??

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι τελικά, μάλλον απάντηση για το τι καθορίζει τα επίπεδα κακίας του καθενός δεν υπάρχει.. Ίσως κάποια βιώματα, ίσως διδαχές από το σπίτι, ίσως και τίποτα απ'όλα αυτά. Αφού λοιπόν δε μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που είμαστε και που ξέρουμε πολύ καλά πως είμαστε... τότε ας προσπαθούμε τουλάχιστον να διευκολύνουμε τις ζωές των άλλων γύρω μας. Ακόμα κι αν δε το βρίσκουμε αναγκαίο ή δε βρίσκουμε καμιά λογική σε αυτό... 

Τα έχω κάνει λίγο κουλουβάχατα i know αλλά πραγματικά έχω τόσα μέσα στο κεφάλι μου και το θέμα αυτό είναι πολύ ευαίσθητο για μένα.... Απλά αυτό. Προσπαθήστε να είστε πιο υποχωρητικοί και πιο βοηθητικοί. Α! Και μη κρίνετε ποτέ τον άλλον. Γιατί κι αυτή η γιαγιάκα, αν είχε επιλογή, θα καθόταν σπίτι της. Απλά μη κρίνετε ποτέ τίποτα και κανέναν γιατί ποτέ δε ξέρετε τι κρύβεται από πίσω. Καληνύχτα σας.

Αυτό το video είναι απλά ένα από τα αγαπημένα μου.. Ακούστε το και... καλά μας όνειρα για ένα καλύτερο κόσμο.

Ζω περιμένοντας να ζήσω...

Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν είμαι και σε πολύ συγγραφικό mood. Πολλές φορές είπα θα γράψω κ άλλες τόσες το άφησα για αργότερα. Με βάρεσε το καλοκαίρι? Η ζέστη? Τα νεύρα μου που όλα πήγαιναν ανάποδα? Μπορεί. Είμαι της άποψης ότι κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του σταθερές. Τους δικούς του πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται γερά και παίρνει δύναμη κάθε πρωί που σηκώνεται από το κρεβάτι για να βγει και να αντιμετωπίσει τη ζωή που τρέχει γύρω του. Για άλλους βασικός πυλώνας είναι τα λεφτά, για άλλους οι φίλοι, για άλλου η οικογένεια, ίσως ένας γκόμενος ή ένας σύζυγος (βγαίνουν και στο θηλυκό τους αυτά), μια δουλειά ή δε ξέρω κ εγώ τι άλλο. Για μένα είναι λίγο απ'ολα. Οπότε, όταν ήρθε και για μένα η ώρα που θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσω τις σταθερές μου, τα'χασα λίγο. Πελάγωσα για λίγο περισσότερο, αλλά ευτυχώς, είχα ακόμα ανθρώπους γύρω μου να με στηρίξουν. Φάση ήταν και πέρασε ελπίζω. Οπότε από δω και πέρα θα είμαι λίγο πιο συνεπής με τους λιγοστούς μου αναγνώστες. Συμπέρασμα όλου αυτού? Ακόμα κ όταν όλα γύρω καταρρέουν, πάντα υπάρχει κάτι για να πιαστούμε, να ξεθολώσουμε και να βάλουμε δύναμη για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως και όπου μπορούμε! Τις συνθήκες τις φτιάχνουμε μόνοι μας... Καλό βράδυ!

Σ΄έχω βρει και σε χάνω δανεική παρουσία 
έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία 
όπου είσαι πηγαίνω δίχως λόγο να πάω 
με τους φίλους σου βγαίνω επαφή να κρατάω 

Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου 
πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου 

σε ρωτάω τι έχεις και σου λέω καλημέρα
σ΄αγαπάω μην τρέχεις είσ΄ακόμα εδώ πέρα
Προσπαθώ να ξεχάσω όμως κάτι συμβαίνει
ό,τι όμορφο πιάσω να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω σταθερή μου αξία
η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια και το μόνιμο θέμα
σου δανείζω αλήθεια να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους σε τρακάρω τυχαία
είν΄αμάξια οι μόνοι και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια όπως πάντα συχνάζω 
είχα πει πως θ΄αλλάξω  κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω... Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Άντε και ζωή σε λόγου μας..

Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανείς που από χτες να μην έπεσε πάνω έστω και σε ένα αφιέρωμα - επικήδειο για τον θάνατο του Δ.Μητροπάνου, να μην έβαλε να ακούσει έστω ένα κομμάτι του στο you tube, να μην έγραψε έστω μια αποχαιρετιστήρια μπαρούφα στο twitter ή να μην το 'παιξε λυπημένος και συμπάσχων σε όσους φανατικούς θαυμαστές του ήταν απαρηγόρητοι... Εκτός από μένα. Τόσο κινικά και τόσο απλά, δηλώνω ότι ποτέ δε μου άρεσε, ποτέ δε με εξέφρασε και ποτέ δε τον συμπάθησα. Κινδυνεύω να με κράξουνε πολλοί, αλλά προτιμώ να το πω παρά να το παίξω "αιώνια θαυμάστρια που ποτέ δε της δόθηκε η ευκαιρία να το εκφράσει". Και θα ήμουν πολύ ικανοποιημένη αν το ίδιο έπρατταν και όσοι δεν είχαν ιδέα για τη δισκογραφία του και τη μεγάλη πορεία του καλλιτέχνη Μητροπάνου.

  Η αλήθεια είναι πως έχω διαβάσει πολλές συνεντεύξεις του και τον έχω δει και σε συναυλία πέρσι με τον Κότσιρα και τον Μπάση, οπότε θεωρώ ότι η αντιπάθειά μου είναι τεκμηριωμένη... Θεωρώ εμετικό όλο αυτό το κύμα λύπης και συγκίνησης  που σηκώνεται όποτε πεθαίνει κάποιος "μεγάλος". Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι θα συμβεί όταν έρθει η ώρα της Μαρινέλλας, του Πάριου, του Βοσκόπουλου ή κανενός άλλου τιτανομέγιστου που μου διαφεύγει. Δηλαδή τι το κακό έχει το να δηλώσετε πως ουδέποτε ακούγατε τα cd του Μητροπάνου ή του Παπαζογλου, που πέθανε κ αυτός πριν ένα χρόνο και 1 βδομάδα μετά τον ξέχασαν οι πάντες... ? Κι ας έκλαιγαν όλοι με λυγμούς στο άκουσμα του θανάτου του.      Και με τον Ξυδούς τα ίδια δεν είχαν γίνει? Τι μαζοποίηση κι αυτή πια...τι ανάγκη ένταξης στο κοινό αίσθημα... Ο άλλος λέει.. "είμαι μεγάλος θαυμαστής του και λυπάμαι που δεν τον είδα ποτέ από κοντά"...δεν ήθελες μάγκα μου να τον δεις... Τόσα χρόνια έχει οργώσει όλη την Ελλάδα κ εσύ τον πωπό σου δε τον κούνησες να πας να τον παρακολουθήσεις... Τι μου σπαράζεις τώρα? Από τα cd δε τον άκουγες τόσα χρόνια? Ε,άκου τον και τώρα.

  Τέλος πάντων, σέβομαι τον καλλιτέχνη και την όποια πορεία είχε και που δε θα αμφισβητούσα ποτέ. Ένα "ζωή σε λόγου σας" στην οικογένεια μόνο να πω, γιατί αυτοί είναι που θα ζούνε με τον πόνο του χαμού του κάθε μέρα, όταν ο κάθε φανατικός θαυμαστής του θα χτυπιέται στα clubs και στα μπουζούκια κάτω από τα μικρόφωνα του Κιάμου και του Οικονομόπουλου.. 

Και μην ακούσω κανένα να λέει "τι κρίμα δε πρόλαβα να ακούσω τη Μαρινέλλα κ τον Πάριο".. σας το λέω...προλαβαίνετε δε προλαβαίνετε..

Κανείς δεν φοβάται το σκοτάδι,φοβάται αυτό που κρύβεται μέσα του. Κανείς δεν φοβάται τα ύψη,φοβάται την πτώση. Κανείς δεν φοβάται να πει σ'αγαπώ..... φοβάται την απάντηση.

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ.

  Μεγαλύτερη ευτυχία από το να πηγαίνεις σε live ενός από τους πιο αγαπημένους σου καλλιτέχνες υπάρχει? Ίσως τα παιδιά να είναι μεγαλύτερη ευτυχία αλλά επειδή προσωρινά για μένα κάτι τέτοιο είναι κάτι παραπάνω από μακρινό...ας αρκεστώ στο live του Ιωαννίδη.

  Χτες λοιπόν, επιτέλους μπόρεσα να ακούσω από κοντά πολλά από τα τραγούδια που άκουγα πολλά βράδια μόνη μου στο σπίτι ή στο mp3 τις άπειρες ώρες που έχω περάσει στη ζωή μου μέσα σε λεωφορεία και τρένα. Αλκίνοος Ιωαννίδης live λοιπόν και η χαρά μου όλη τη βδομάδα ήταν απερίγραπτη. Βέβαια, το να βρεις κάποιον πρόθυμο να σε ακολουθήσει σε ένα τέτοιο Live ήταν περισσότερο δύσκολο από όσο πίστευα. Γιατί δε λένε απλά ότι δε γουστάρουν εντεχνίλα παρά ψάχνουν χίλιες δυο άκυρες δικαιολογίες για να μην έρθουν? Και σου χαλάνε και τα σχέδια τελευταία στιγμή. Φλέρταραν έντονα με τη πιθανότητα να τους μισώ για πάντα αν δεν έβρισκα κάποιον να πάω εντέλει, αλλά τη γλίτωσαν με μια απλή απαξίωση... Να'ναι καλά μια παλιά συμμαθήτρια που ήταν ομοιοπαθούσα και αυτή. Την πήρα αγκαζέ και πήγαμε λοιπόν.

  Κόσμος άπειρος και κατά συνέπεια τραγική καθυστέρηση. Είχαμε και μια λιποθυμία. Να ΄ταν λόγο της έντονης επιθυμίας να δει τον Αλκίνοο? Να'ταν τερτίπι για να της βρουν τραπέζι? Η κοπέλα σηκώθηκε βέβαια χωρίς να δείχνει να έχει κάτι σοβαρό. (Τραπέζι δε ξέρω αν βρήκε). Κλεισμένα τραπέζια δόθηκαν αλλού... Σταντάκια μοιράστηκαν σε 3 παρέες... Φωνές,απειλές... 20 λεπτά μέσος όρος αναμονή για να κόψουν εισιτήρια στην είσοδο... Κλασσική ελληνική οργάνωση,τι να λέμε...Εμείς ευτυχώς προνοήσαμε γιατί και πέρσι με το live του Κότσιρα στο ίδιο μαγαζί, τα ίδια είχαν γίνει, οπότε από τις 21:45 ήμασταν βολεμένες στο μπαρ. Ασχολίαστο το ότι ενώ είχα κλείσει 3 μέρες πριν, η δεσποινίδα δεν έβλεπε καμιά κράτηση με το όνομά μου. Στο τέλος μου παραχώρησε τύπου "Είμαι μεγάλη καρδιά" 2 σκαμπό στο μπαρ.

  Με τούτα και με κείνα, Αλκίνοο δεν είδαμε μέχρι τις 23:30. Κι άλλες φωνές κ άλλος κόσμος, ώσπου πήγε 23:45. Μετά από ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και 2 ποτά βγήκε επιτέλους η ορχήστρα μετά του Αλκίνοου, χαμογελαστή και ορεξάτη. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα live 2,5 ωρών, με ένα 15λεπτο διάλειμμα, εξαιρετικού μουσικού αποτελέσματος και σκηνικής παρουσίας. Είπε -ευτυχώς- όλες τις γνωστές του επιτυχίες. Και το λέω αυτό γιατί τον είχα δει το καλοκαίρι σε μια συναυλία - αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο με τη Μαρία Φαραντούρη και ενώ ήλπιζα να πει και τίποτα δικό του... στο τέλος έφυγα με μια απογοήτευση. Θα μου πεις, τι δε καταλαβαίνεις από τη πρόταση "Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο"? Ε, ήλπιζα η καημένη κι εγώ όπως και πολύς άλλος κόσμος ότι ίσως μας κάνει μια χάρη τόσο δα μικρούλα και μας πει και τίποτις δικό του αλλά μπα... Χτες ευτυχώς όλα πήγαν κατ'ευχήν. Άμα δεν είχα μπροστά μου και ένα σωρό κεφάλια που επειδή δε βρήκαν να κάτσουν κάπου στήθηκαν μπροστά μου με τα παλτό και τις τσάντες στον ώμο, όλα θα ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικά. Ευχαριστήθηκα πολύ και που άκουσα αυτή τη φοβερή χροιά από κοντά και για όλα τα κομμάτια που είπε.

  Κατά τις 2:15 καληνύχτισε και αποχώρησε. Ο κόσμος φυσικά εκλιπαρούσε για λίγο ακόμα όμως αυτό δεν έμεινα να το δω καθώς ο πονοκέφαλος που είχα εκείνη την ώρα ήταν κάτι παραπάνω από αφόρητος,οπότε ευχαριστημένη και ευτυχισμένη,αποχώρησα με λάφυρο πολλές φωτογραφίες και πολλά βίντεο. Από μουσικής άποψης ήταν από τα καλύτερα Live που έχω δει μαζί με ένα live του Θηβαίου στο παλιό κάστρο της Καβάλας. Από άποψη χώρου και κόσμου ήταν ένα από τα χειρότερα. Δυστυχώς ένας Αλκίνοος δε φυτεύει τη παιδεία μέσα μας.