Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Smell it, feel it, sense it ..

Mυρωδιές! Το αγαπημένο μου. 

Το έχω πει εκατομμύρια φορές ότι λατρεύω τις αναμνήσεις. Όχι μόνο τις δικές μου, αλλά και ο,τιδήποτε μπορεί να μου δημιουργήσει εικόνες από αναμνήσεις άλλων που τις μοιράστηκαν μαζί μου. Γι'αυτό και το πάθος μου με τα παλιά πράγματα. Βάλε με σε παλιατζίδικο, δώσε μου μια φωτογραφική μηχανή και ξέχασέ με εκεί μέσα. Θα δημιουργήσω εικόνες,ιστορίες για ανθρώπους άλλους, μιας άλλης εποχής που ίσως αυτά τα αντικείμενα εκεί μέσα να τα έχουν αγγίξει, να τα έχουν αγοράσει με μεγάλη χαρά, να έχουν ζήσει μια ζωή με αυτά τα αντικείμενα στο backround και οτιδήποτε παρόμοιο. Ιστορίες και εικόνες τόσο δυνατές που στο τέλος δε θα μπορώ να ξεχωρίσω αν τις έχω ζήσει ή αν τις έχω φανταστεί.

Αυτό όμως που σου φέρνει τις αναμνήσεις πίσω στο μυαλό με ταχύτητα εκνευριστικά γρήγορη, δεν είναι άλλο από μια μυρωδιά. Περνάς έξω από ένα φούρνο και απλά το μυαλό σου πλημμυρίζει με εικόνες και αναμνήσεις μιας ξεχασμένης παιδικής ηλικίας, κάπου εκεί στη γειτονιά, απέναντι από το σχολείο.. Και μετά.. αλυσίδα! Άλλη ανάμνηση. Σχολείο.. Φίλοι,παιχνίδια,γέλια, ανεμελιά, εκείνος ο παιδικός έρωτας.. Και μετά.. πού να είναι αυτός ο έρωτας? Τον είδα κάπου τις προάλλες.. καθώς έπινα το ποτό μου με δυο φίλους. Τι να κάνουν εκείνοι οι φίλοι μου τώρα? Μέρες έχω να τους μιλήσω. Ώπα, για το κουλούρι λέγαμε. 

Πόση δύναμη έχουν λοιπόν κάποιες μυρωδιές. Η πιο "ενοχλητικά" αγαπημένη μυρωδιά για μένα είναι αυτή του καμένου ξύλου, από κάποιες ξυλόσομπες (που έχουν αρχίσει να γίνονται της μόδας και πάλι) σε κάποιες γειτονιές. Μου φέρνουν στο μυαλό πάντα το ίδιο σκηνικό. Εμένα,στο χωριό μου, να περπατάω τον δρόμο από το μαγαζί στο σπίτι, με μια σακούλα ψώνια στο χέρι,απόγευμα, ο ήλιος σχεδόν έχει πέσει,με τη γιαγιά μου να με περιμένει να μου κάνει φαγητό πριν βγω για βραδινό παιχνίδι. Ρομίνα ετών 10. Πάντα η ίδια εικόνα. Πάντα. Και μετά η αλυσίδα με οδηγεί κρίκο κρίκο σε άλλες αναμνήσεις και πάλι από το χωριό μου, νοσταλγικές και όμορφες. Νομίζω ότι τότε δεν αντιλαμβανόμουν το πόσο ήρεμη κ ευτυχισμένη ήμουνα. Τώρα το βλέπω. Το μυρίζω όποτε έρχεται και με κυκλώνει αυτή η μυρωδιά. Όπως έρχεται και ο ενοχλητικός αυτός πόνος, επειδή τίποτα από αυτά ούτε υπάρχει, ούτε μπορεί να επαναληφθεί. 

Δε ξέρω προς τι τόσο και τέτοιο πάθος με τα παλιά πράγματα. Μεγάλη λατρεία και τα εγκαταλελειμένα σπίτια, αλλά αυτό θα το θίξω σε άλλο post. Κρύβουν τόση ζωή και τόση ιστορία μέσα τους. Κάποτε όλα ήταν καινούργια, γυάλιζαν, κοσμούσαν κάποιο χώρο ή χρησίμευαν σε κάτι. Λόγια έχουν ειπωθεί γύρω από αυτά τα αντικείμενα και μέσα σε αυτά τα σπίτια.. 

Τέλος πάντων, το κείμενο αναφέρεται στις μυρωδιές. Όπως είπα οι μυρωδιές έρχονται με απίστευτη ταχύτητα, σε παίρνουν από το χέρι και σε πάνε κάπου αλλού. Μπορεί εσύ να μη θες να πας, να μην είσαι έτοιμος. Δε ρωτάνε. Κάνουν τη δουλειά τους και φεύγουν. Σε μελαγχολούν και σε αφήνουν να το αντιμετωπίσεις μόνος σου. Τις αγαπώ και αυτές εξίσου πολύ λοιπόν. Όπως και τα μικρά τους ταξιδάκια. Άσχημα ή ευχάριστα. Στην τελική, δε σου αξίζει να ζήσεις το μέλλον σου άμα έχεις ξεχάσει κιόλας το παρελθόν σου.

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Happiness is all around...

Δεύτερη σερί μέρα που γράφω... ξεπερνάω τον εαυτό μου!!! Παρόλο που ήταν κάτι παραπάνω από κουραστική η μέρα μου σήμερα, έζησα ένα μισάωρο ευτυχίας... Έτσι,χωρίς λόγο.
Γιατί, στη τελική, αυτό δεν είναι ευτυχία? Ωραίες στιγμές, ωραίες σκέψεις μαζεμένες και όλο αυτό είναι ευτυχία. Ήρθε, έφυγε..και εσύ μένεις με το χαμόγελο.

Σήμερα λοιπόν όπως είπα, ήταν μια πολύ κουραστική μέρα.. Κοιμήθηκα ελάχιστα χτες, ξύπνησα πρωί και έπρεπε να πάω στη δουλειά. Η δουλειά μου σήμερα ήταν service σε ένα γήπεδο football. Είχε παιχνίδι κανονικά και εμείς σερβίραμε στα Vip boxes και στο bar. Ως παλιά ποδοσφαιρόφιλη για μένα αυτό ήταν μια τρομερή εμπειρία μιας και πάντα είχα την απορία πώς λειτουργεί ένα γήπεδο από μέσα, πώς είναι οι εγκαταστάσεις από τη μέσα μεριά, πού πάνε όλοι αυτοί που δουλεύουν εκεί όταν ανοίγουν μια πόρτα που γράφει "Staff only"... Για πολλά μέρη την είχα και την έχω αυτή την απορία, αλλά το γήπεδο ήταν μεγάλη καψούρα και άρα η περιέργειά μου τεράστια.. Το 'ζησα κι αυτό σήμερα τελικά. 

Φεύγοντας λοιπόν, κουρασμένη απίστευτα, νυσταγμένη και πεινασμένη ως εκεί που δε πάει μετά από 10 ώρες αποχής από το φαϊ.. γυρνούσα σπίτι μου, με τα ακουστικά στ' αυτιά όπως πάντα..και κάπου εκεί..τσουπ! Ευτυχία.. Μα γιατί? Γιατί έτσι. Γιατί κυκλοφορώ στους δρόμους της Αγγλίας, μιας χώρας που απλά με μαγεύει κάθε μέρα και πιο πολύ και που πλέον ζω σε αυτή, γιατί έχω μια δουλίτσα, όχι τίποτα σοβαρό αλλά που μου δίνει την ευκαιρία να λύνω κάτι τέτοιες κουλές απορίες που έχω... γιατί γυρνώντας στο σπίτι με περίμενε το φιλαράκι μου που συγκατοικούμε να πιούμε μια μπύρα και να γελάσουμε, γιατί απέναντι από το σπίτι μου έχω ένα γαμάτο KFC που θα έλυνε άμεσα το πρόβλημα της πείνας μου με το καλύτερο τρόπο και γιατί ξαφνικά με περικύκλωσε ένα χριστουγεννιάτικο κλίμα.. Πάντα με πιάνει αυτό όταν νιώθω χαρούμενη. Χριστούγεννα ρε φίλε. Μεγαλύτερη ευτυχία δεν έχω πραγματικά... Στην ιδέα και μόνο της όλης ατμόσφαιρας, ψοφάω από χαρά... Αλλά anyway. Αυτό μου συνέβη λοιπόν. Στιγμιαία εκτίμηση των όσων ζω. Ζω το όνειρό μου, που εδώ και χρόνια ήταν να ζήσω στο εξωτερικό μόνη μου, πέρασα καλά στη δουλειά παρά τη ταλαιπωρία και είχα μια καλή παρέα μετά στο σπίτι για να ξεκουραστώ. Αυτό. Και μου αρκεί.

Η ευτυχία λοιπόν είναι στα μικρά πράγματα. Κλισέ του κερατά αλλά ισχύει όπως και να το κάνουμε.
Στη τελική ωραία και τα λεφτά και τα λούσα και τα έξω και όλα όμως εμένα προσωπικά, στιγμές ευτυχίας μου χαρίζουν οι άνθρωποι, ο καλός καιρός, μια βόλτα, ένα χαζολόγημα στο skype με τη κολλητή μου, ένα τραγούδι που είχα να ακούσω καιρό, μια εποικοδομητική κουβέντα με ένα φίλο... Γι'αυτά ζούμε. Γι'αυτά ζω. Καλό μας βράδυ.