Ζω περιμένοντας να ζήσω...

Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν είμαι και σε πολύ συγγραφικό mood. Πολλές φορές είπα θα γράψω κ άλλες τόσες το άφησα για αργότερα. Με βάρεσε το καλοκαίρι? Η ζέστη? Τα νεύρα μου που όλα πήγαιναν ανάποδα? Μπορεί. Είμαι της άποψης ότι κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του σταθερές. Τους δικούς του πυλώνες πάνω στους οποίους στηρίζεται γερά και παίρνει δύναμη κάθε πρωί που σηκώνεται από το κρεβάτι για να βγει και να αντιμετωπίσει τη ζωή που τρέχει γύρω του. Για άλλους βασικός πυλώνας είναι τα λεφτά, για άλλους οι φίλοι, για άλλου η οικογένεια, ίσως ένας γκόμενος ή ένας σύζυγος (βγαίνουν και στο θηλυκό τους αυτά), μια δουλειά ή δε ξέρω κ εγώ τι άλλο. Για μένα είναι λίγο απ'ολα. Οπότε, όταν ήρθε και για μένα η ώρα που θα έπρεπε να επαναπροσδιορίσω τις σταθερές μου, τα'χασα λίγο. Πελάγωσα για λίγο περισσότερο, αλλά ευτυχώς, είχα ακόμα ανθρώπους γύρω μου να με στηρίξουν. Φάση ήταν και πέρασε ελπίζω. Οπότε από δω και πέρα θα είμαι λίγο πιο συνεπής με τους λιγοστούς μου αναγνώστες. Συμπέρασμα όλου αυτού? Ακόμα κ όταν όλα γύρω καταρρέουν, πάντα υπάρχει κάτι για να πιαστούμε, να ξεθολώσουμε και να βάλουμε δύναμη για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως και όπου μπορούμε! Τις συνθήκες τις φτιάχνουμε μόνοι μας... Καλό βράδυ!

Σ΄έχω βρει και σε χάνω δανεική παρουσία 
έχω τόσα να κάνω και δεν έχουν ουσία 
όπου είσαι πηγαίνω δίχως λόγο να πάω 
με τους φίλους σου βγαίνω επαφή να κρατάω 

Κάποιες μέρες ακούω στη σιωπή τη φωνή σου 
πάνε μέρες που λείπεις κι είμαι ακόμα μαζί σου 

σε ρωτάω τι έχεις και σου λέω καλημέρα
σ΄αγαπάω μην τρέχεις είσ΄ακόμα εδώ πέρα
Προσπαθώ να ξεχάσω όμως κάτι συμβαίνει
ό,τι όμορφο πιάσω να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω σταθερή μου αξία
η ζωή μου σε τάξη κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια και το μόνιμο θέμα
σου δανείζω αλήθεια να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους σε τρακάρω τυχαία
είν΄αμάξια οι μόνοι και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια όπως πάντα συχνάζω 
είχα πει πως θ΄αλλάξω  κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω... Σ΄έχω βρει και σε χάνω

Άντε και ζωή σε λόγου μας..

Νομίζω ότι δεν υπάρχει κανείς που από χτες να μην έπεσε πάνω έστω και σε ένα αφιέρωμα - επικήδειο για τον θάνατο του Δ.Μητροπάνου, να μην έβαλε να ακούσει έστω ένα κομμάτι του στο you tube, να μην έγραψε έστω μια αποχαιρετιστήρια μπαρούφα στο twitter ή να μην το 'παιξε λυπημένος και συμπάσχων σε όσους φανατικούς θαυμαστές του ήταν απαρηγόρητοι... Εκτός από μένα. Τόσο κινικά και τόσο απλά, δηλώνω ότι ποτέ δε μου άρεσε, ποτέ δε με εξέφρασε και ποτέ δε τον συμπάθησα. Κινδυνεύω να με κράξουνε πολλοί, αλλά προτιμώ να το πω παρά να το παίξω "αιώνια θαυμάστρια που ποτέ δε της δόθηκε η ευκαιρία να το εκφράσει". Και θα ήμουν πολύ ικανοποιημένη αν το ίδιο έπρατταν και όσοι δεν είχαν ιδέα για τη δισκογραφία του και τη μεγάλη πορεία του καλλιτέχνη Μητροπάνου.

  Η αλήθεια είναι πως έχω διαβάσει πολλές συνεντεύξεις του και τον έχω δει και σε συναυλία πέρσι με τον Κότσιρα και τον Μπάση, οπότε θεωρώ ότι η αντιπάθειά μου είναι τεκμηριωμένη... Θεωρώ εμετικό όλο αυτό το κύμα λύπης και συγκίνησης  που σηκώνεται όποτε πεθαίνει κάποιος "μεγάλος". Ούτε που θέλω να σκέφτομαι τι θα συμβεί όταν έρθει η ώρα της Μαρινέλλας, του Πάριου, του Βοσκόπουλου ή κανενός άλλου τιτανομέγιστου που μου διαφεύγει. Δηλαδή τι το κακό έχει το να δηλώσετε πως ουδέποτε ακούγατε τα cd του Μητροπάνου ή του Παπαζογλου, που πέθανε κ αυτός πριν ένα χρόνο και 1 βδομάδα μετά τον ξέχασαν οι πάντες... ? Κι ας έκλαιγαν όλοι με λυγμούς στο άκουσμα του θανάτου του.      Και με τον Ξυδούς τα ίδια δεν είχαν γίνει? Τι μαζοποίηση κι αυτή πια...τι ανάγκη ένταξης στο κοινό αίσθημα... Ο άλλος λέει.. "είμαι μεγάλος θαυμαστής του και λυπάμαι που δεν τον είδα ποτέ από κοντά"...δεν ήθελες μάγκα μου να τον δεις... Τόσα χρόνια έχει οργώσει όλη την Ελλάδα κ εσύ τον πωπό σου δε τον κούνησες να πας να τον παρακολουθήσεις... Τι μου σπαράζεις τώρα? Από τα cd δε τον άκουγες τόσα χρόνια? Ε,άκου τον και τώρα.

  Τέλος πάντων, σέβομαι τον καλλιτέχνη και την όποια πορεία είχε και που δε θα αμφισβητούσα ποτέ. Ένα "ζωή σε λόγου σας" στην οικογένεια μόνο να πω, γιατί αυτοί είναι που θα ζούνε με τον πόνο του χαμού του κάθε μέρα, όταν ο κάθε φανατικός θαυμαστής του θα χτυπιέται στα clubs και στα μπουζούκια κάτω από τα μικρόφωνα του Κιάμου και του Οικονομόπουλου.. 

Και μην ακούσω κανένα να λέει "τι κρίμα δε πρόλαβα να ακούσω τη Μαρινέλλα κ τον Πάριο".. σας το λέω...προλαβαίνετε δε προλαβαίνετε..

Κανείς δεν φοβάται το σκοτάδι,φοβάται αυτό που κρύβεται μέσα του. Κανείς δεν φοβάται τα ύψη,φοβάται την πτώση. Κανείς δεν φοβάται να πει σ'αγαπώ..... φοβάται την απάντηση.

Όλα είναι αλλού κι όλα για λίγο όταν δεν ξέρεις πως ο δρόμος σου είσαι εσύ.

  Μεγαλύτερη ευτυχία από το να πηγαίνεις σε live ενός από τους πιο αγαπημένους σου καλλιτέχνες υπάρχει? Ίσως τα παιδιά να είναι μεγαλύτερη ευτυχία αλλά επειδή προσωρινά για μένα κάτι τέτοιο είναι κάτι παραπάνω από μακρινό...ας αρκεστώ στο live του Ιωαννίδη.

  Χτες λοιπόν, επιτέλους μπόρεσα να ακούσω από κοντά πολλά από τα τραγούδια που άκουγα πολλά βράδια μόνη μου στο σπίτι ή στο mp3 τις άπειρες ώρες που έχω περάσει στη ζωή μου μέσα σε λεωφορεία και τρένα. Αλκίνοος Ιωαννίδης live λοιπόν και η χαρά μου όλη τη βδομάδα ήταν απερίγραπτη. Βέβαια, το να βρεις κάποιον πρόθυμο να σε ακολουθήσει σε ένα τέτοιο Live ήταν περισσότερο δύσκολο από όσο πίστευα. Γιατί δε λένε απλά ότι δε γουστάρουν εντεχνίλα παρά ψάχνουν χίλιες δυο άκυρες δικαιολογίες για να μην έρθουν? Και σου χαλάνε και τα σχέδια τελευταία στιγμή. Φλέρταραν έντονα με τη πιθανότητα να τους μισώ για πάντα αν δεν έβρισκα κάποιον να πάω εντέλει, αλλά τη γλίτωσαν με μια απλή απαξίωση... Να'ναι καλά μια παλιά συμμαθήτρια που ήταν ομοιοπαθούσα και αυτή. Την πήρα αγκαζέ και πήγαμε λοιπόν.

  Κόσμος άπειρος και κατά συνέπεια τραγική καθυστέρηση. Είχαμε και μια λιποθυμία. Να ΄ταν λόγο της έντονης επιθυμίας να δει τον Αλκίνοο? Να'ταν τερτίπι για να της βρουν τραπέζι? Η κοπέλα σηκώθηκε βέβαια χωρίς να δείχνει να έχει κάτι σοβαρό. (Τραπέζι δε ξέρω αν βρήκε). Κλεισμένα τραπέζια δόθηκαν αλλού... Σταντάκια μοιράστηκαν σε 3 παρέες... Φωνές,απειλές... 20 λεπτά μέσος όρος αναμονή για να κόψουν εισιτήρια στην είσοδο... Κλασσική ελληνική οργάνωση,τι να λέμε...Εμείς ευτυχώς προνοήσαμε γιατί και πέρσι με το live του Κότσιρα στο ίδιο μαγαζί, τα ίδια είχαν γίνει, οπότε από τις 21:45 ήμασταν βολεμένες στο μπαρ. Ασχολίαστο το ότι ενώ είχα κλείσει 3 μέρες πριν, η δεσποινίδα δεν έβλεπε καμιά κράτηση με το όνομά μου. Στο τέλος μου παραχώρησε τύπου "Είμαι μεγάλη καρδιά" 2 σκαμπό στο μπαρ.

  Με τούτα και με κείνα, Αλκίνοο δεν είδαμε μέχρι τις 23:30. Κι άλλες φωνές κ άλλος κόσμος, ώσπου πήγε 23:45. Μετά από ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και 2 ποτά βγήκε επιτέλους η ορχήστρα μετά του Αλκίνοου, χαμογελαστή και ορεξάτη. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα live 2,5 ωρών, με ένα 15λεπτο διάλειμμα, εξαιρετικού μουσικού αποτελέσματος και σκηνικής παρουσίας. Είπε -ευτυχώς- όλες τις γνωστές του επιτυχίες. Και το λέω αυτό γιατί τον είχα δει το καλοκαίρι σε μια συναυλία - αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο με τη Μαρία Φαραντούρη και ενώ ήλπιζα να πει και τίποτα δικό του... στο τέλος έφυγα με μια απογοήτευση. Θα μου πεις, τι δε καταλαβαίνεις από τη πρόταση "Αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο"? Ε, ήλπιζα η καημένη κι εγώ όπως και πολύς άλλος κόσμος ότι ίσως μας κάνει μια χάρη τόσο δα μικρούλα και μας πει και τίποτις δικό του αλλά μπα... Χτες ευτυχώς όλα πήγαν κατ'ευχήν. Άμα δεν είχα μπροστά μου και ένα σωρό κεφάλια που επειδή δε βρήκαν να κάτσουν κάπου στήθηκαν μπροστά μου με τα παλτό και τις τσάντες στον ώμο, όλα θα ήταν κάτι παραπάνω από εξαιρετικά. Ευχαριστήθηκα πολύ και που άκουσα αυτή τη φοβερή χροιά από κοντά και για όλα τα κομμάτια που είπε.

  Κατά τις 2:15 καληνύχτισε και αποχώρησε. Ο κόσμος φυσικά εκλιπαρούσε για λίγο ακόμα όμως αυτό δεν έμεινα να το δω καθώς ο πονοκέφαλος που είχα εκείνη την ώρα ήταν κάτι παραπάνω από αφόρητος,οπότε ευχαριστημένη και ευτυχισμένη,αποχώρησα με λάφυρο πολλές φωτογραφίες και πολλά βίντεο. Από μουσικής άποψης ήταν από τα καλύτερα Live που έχω δει μαζί με ένα live του Θηβαίου στο παλιό κάστρο της Καβάλας. Από άποψη χώρου και κόσμου ήταν ένα από τα χειρότερα. Δυστυχώς ένας Αλκίνοος δε φυτεύει τη παιδεία μέσα μας. 

 H ευτυχία εχει παρόμοια πρόσωπα. H θλίψη όμως έχει πολλά, διαφορετικά μεταξύ τους...

Anna Karenina